Diecesca #8

*Francesca*
Odwróciłam się i zobaczyłam Marco. Nie wiedziałam co robić. Uciekać? Odwróciłam się z nadzieją, że Diego już zapłacił. Nie myliłam się, Stał za mną.
 - Czego tu szukasz? - odezwał się Hiszpan.
 - Chcę porozmawiać z moją dziewczyną. - powiedział bardziej przybliżając się do mnie. Szybko schowałam się za umięśnione ramię Diego.
 - Ona już nie jest z Tobą - powiedział uśmiechnięty chłopak. - Więc radzę Ci odczep się od niej.
Nic już nie powiedział, ponieważ wyszliśmy z butiku. Ciągle trzymałam się ramienia chłopaka. Dlaczego Marco nie może dać mi spokoju. No dobra... Byłam z nim, ale to nie daje mu prawa, aby za mną chodzić. Na dodatek mnie zgwałcił. Nieświadomie uroniłam parę łez. Miałam nadzieję, że Diego tego nie zauważył, jednak się pomyliłam. Spojrzał na mnie zmartwionym wzrokiem. Dopiero teraz zauważyłam jakie one są piękne.
 - Fran. - złapał mnie za ręce. - Nie bój się go. On Ci nic nie zrobił. Ze mną jesteś bezpieczna.
 - Dziękuję. - wyszeptałam i przytuliłam się do niego.
 - Idziemy? - zapytał i się ode mnie odsunął. Kiwnęłam głową na tak i ruszyliśmy w stronę domu Hiszpana. Miał przy sobie chyba milion toreb z zakupami. Wyglądało to komicznie.
 - Może Ci pomóc? - zapytałam śmiejąc się.
 - Nie.
 - Na pewno?
 - I tak już jesteśmy pod naszym domem. - Posłał mi ciepły uśmiech. Weszliśmy do wilii i udaliśmy się do mojego pokoju. Zaczęliśmy rozpakowywać te wszystkie torby. Zajęło nam to około trzech godzin. Muszę przyznać, że jeszcze nigdy nie widziałam tyle ciuchów. Ciągle zastanawiałam się, co chciał Marco. Muszę przestać o nim myśleć. Jak dobrze, że Diego był ze mną. Muszę mu jakoś podziękować.  Tylko jak? - O czym tak myślisz?
 - O tej całej sytuacji w galerii.......